The Silent Guardian

Er was een tijd waarin ik dacht dat kracht betekende dat je moest blijven pushen. Dat je jezelf moest bewijzen en moest laten zien waartoe je in staat bent. Ik geloofde dat kracht zichtbaar, luid en onmiskenbaar moest zijn.

In de loop der jaren begon die definitie te verschuiven. Ik ontdekte dat echte kracht zich niet hoeft te bewijzen. Ze haast zich niet. Ze vraagt geen aandacht. Ze is er gewoon, standvastig en zeker van zichzelf.

De tijger in dit werk jaagt niet en brult niet. Ze rust. Volledig bewust van haar kracht en tegelijkertijd volledig op haar gemak daarin. In haar aanwezigheid schuilt een stille zekerheid, een geaarde rust die bijna heilig aanvoelt.

De marmerachtige structuren en gouden aders rondom haar doen denken aan geheelde breuken. Aan ervaringen die ooit zwaar voelden, maar later onderdeel werden van iets sterkers en verfijnders. Het goud is niet alleen decoratie. Het staat voor transformatie. Voor wat overblijft na groei.

The Silent Guardian gaat over aankomen op een plek waar je niet langer hoeft te vechten om gezien of bevestigd te worden. Het gaat over vertrouwen op je eigen kracht, zelfs in stilte. Misschien juist in stilte.