Hoe ik aflevering 3 & 4 ervaren heb
Wanneer twijfel langzaam binnensluipt
De grote vraag tijdens deze afleveringen was eigenlijk heel simpel: welke regels moeten er nou echt gevolgd worden?
Na de eerste rankings veranderde er iets. In de competitie, door de druk die toenam, de scores die ineens echt werden en het besef dat eliminatie dichterbij kwam. Maar ook in mijn hoofd. Waar ik de eerste dagen begon met focus en vertrouwen, voelde ik nu iets anders binnensluipen: twijfel. We waren pas op dag vier, maar ik merkte dat de vermoeidheid en stress begon op te bouwen. En daarmee ook de neiging om alles te bevragen. Mijn keuzes, mijn interpretatie, zelfs mijn eigen kennis.
De cityscape challenge
We begonnen met de cityscape challenge. Een opdracht die me niet echt ligt. Thuis schilder ik eigenlijk nooit stadsgezichten en het is ook niet iets waar ik veel plezier uit haal. Dat gevoel was er vanaf het begin.
De instructies maakten het niet makkelijker. We moesten werken met de Vivid paints van de Milans (felle kleuren) maar wat betekende dat precies? Moest de referentiefoto dan ook helder en kleurrijk zijn? De foto die ik had gekozen van Eindhoven was dat niet, en ik begon te twijfelen of dat wel de juiste keuze was.
Deze challenge ging toch vooral om de techniek, niet om de kleuren? Of had ik dat mis?
Uiteindelijk besloot ik vast te houden aan mijn oorspronkelijke referentie. Dat voelde op dat moment het veiligst. Als ik er nu op terugkijk, weet ik niet of dat de slimste keuze was. Maar in zo’n moment heb je geen tijd om alles eindeloos te overdenken. Je maakt een keuze en gaat verder, ook als je niet helemaal zeker bent.
Vrijheid voelen en die weer kwijtraken
De volgende challenge was het abstracte landschap. Ik voelde me meer op mijn gemak met deze opdracht. Ik had eerder abstracte landschappen gemaakt en dat ging goed. Kleurrijk, maar in balans. Dus ik ging met meer vertrouwen de challenge in. Het voelde vrijer, intuïtiever en ik had er echt plezier in.
Maar zelfs daar was de twijfel nooit ver weg.
Na de eerste sessie keek ik om me heen en zag hoe anderen de opdracht aanpakten. Sommige werken hadden veel meer herkenbare elementen. En meteen begon ik mezelf weer vragen te stellen. Deed ik het wel goed? Hoe abstract moest het eigenlijk zijn?
Het is bijzonder hoe snel vertrouwen kan verschuiven als je ziet dat anderen het anders aanpakken.
Strike a pose
Omdat ik de houtskool challenge had gewonnen, mocht ik samen met Alexiss als eerste een stuk fruit kiezen. Je hebt letterlijk een split second om te bedenken wat slim is. Uiteindelijk koos ik de enige sinaasappel. Ik dacht dat dit misschien een klein voordeel zou zijn… maar eerlijk, ik weet niet of dat wel zo was.
De opdracht klonk simpel: teken je hand en het fruit zo realistisch mogelijk.
Maar al snel bleek dat de uitdaging niet alleen in het tekenen zat, maar juist in alles eromheen. Je moet een houding vinden die er goed uitziet, waarin het licht mooi valt en die je twee uur lang kunt volhouden.
Twee uur.
En natuurlijk, net als je eindelijk goed staat, realiseer je je dat je gum nog in je etui zit. Niet veel later liet ik een van mijn potloden vallen. En op dat moment besef je pas hoe beperkt je bent als je niet mag bewegen.
Dus gaf ik Jake de opdracht om hem voor me op te rapen 😅 Alles voor de challenge, toch?
Twijfelen aan de regels
Terug in het huis bleef dezelfde vraag terugkomen: volgde iedereen de regels eigenlijk wel op dezelfde manier?
De instructies uit de lessen waren voor mijn gevoel duidelijk, maar tijdens het filmen zag ik dat sommige mensen het anders aanpakten. Bij de cityscape viel me bijvoorbeeld op dat niet iedereen de glaze (donkere transparante laag) op dezelfde manier had aangebracht. Tijdens de lunch heb ik daar nog naar gevraagd, om te checken of ik zelf iets verkeerd had begrepen.
Maar er was geen duidelijk antwoord.
En dat maakt het lastig.
Want zodra je begint te twijfelen aan de regels, begin je ook te twijfelen aan jezelf.
Doe ik het wel goed?
Of mis ik iets?
De echte uitdaging
Als ik nu terugkijk, gingen deze afleveringen niet alleen over de technische opdrachten.
Ze gingen over wat er in je hoofd gebeurt als je moe bent, onder druk staat en omringd bent door anderen die allemaal hetzelfde proberen te doen. Ook de gesprekken in het huis, tijdens het eten, de twijfels die gedeeld werden en de verschillende interpretaties van dezelfde opdracht speelden daarin een rol.
Vermoeidheid maakt alles zwaarder. Twijfel zorgt ervoor dat je keuzes in twijfel trekt die je normaal zonder nadenken zou maken. En vertrouwen houden in jezelf kost ineens veel meer energie dan daarvoor.
Dat was voor mij de echte uitdaging in deze dagen.
Niet alleen het uitvoeren van het werk, maar omgaan met alles wat er van binnen gebeurde terwijl ik dat deed.
To be continued..
Na deze afleveringen werd één ding heel duidelijk.
Deze competitie test niet alleen je technische vaardigheden, maar ook je mindset. En vanaf dit punt werd die mentale kant minstens zo belangrijk als het schilderen zelf.
Wordt vervolgd.
Liefs,
Ellis