11 maanden wachten… en toen was het moment daar

Eindelijk was het zover. De dag waar ik elf maanden op had gewacht. Al dagen vooraf schoten er continu vragen door mijn hoofd. Wat zouden ze van al die uren beeldmateriaal gebruiken in de eerste aflevering? Hoe zou het eruitzien? Hoe zou ik overkomen? En vooral… hoe zou het voelen om het terug te zien?

Om de live première te vieren had ik familie uitgenodigd. Met een glas champagne in onze hand zaten we klaar. Het was feestelijk, maar ik merkte ook dat ik onrustiger was en mijn hartslag hoger lag dan normaal. En toen was het 17:00 uur en begon de aflevering.

Wauw.

Het tempo, de intensiteit, hoe snel alles achter elkaar werd gemonteerd. Van het ene moment naar het andere. Ik merkte dat ik constant iets wilde uitleggen. Dat ik zoveel herinneringen had bij elk fragment. Tegelijkertijd werd ik er volledig in gezogen. Toen de veertig minuten voorbij waren, moest ik echt even bijkomen.

Later die avond kwamen vriendinnen langs om samen nog een keer te kijken. En toen merkte ik iets geks. Na tien minuten dacht ik opeens: wacht eens even… dit heb ik net nog helemaal niet gezien. Het voelde alsof ik naar een compleet nieuwe aflevering zat te kijken. Blijkbaar had mijn brein het begin simpelweg niet opgeslagen, waarschijnlijk door de spanning.

Het was bijzonder om eindelijk vrijuit te kunnen vertellen wat er achter de beelden zat. Ik heb de aflevering meerdere keren stopgezet om anekdotes te delen, kleine details die je op beeld niet ziet, gedachten die door mijn hoofd gingen terwijl de camera draaide.

Even terug naar maart 2025.

De dagen voordat het filmen begon waren intens. Bianca en ik waren eerder naar Sarasota gevlogen om rustig te kunnen acclimatiseren. Maar in plaats van rust kwam alle opgebouwde spanning eruit. Mijn lichaam gaf letterlijk aan dat het te veel was geweest. Ooginfecties, darmen compleet van slag, extreme vermoeidheid en flinke hoofdpijn. Ik voelde me kwetsbaar op een moment waarop ik juist sterk wilde zijn. Alles waar ik zo lang naartoe had gewerkt, leek ineens te wankelen.

Maar toch moest ik daar staan op de eerste filmdag.

Op de ochtend van de eerste challenge voelde het ineens iets stabieler. Alsof mijn lichaam besloot mee te werken. Wat je niet ziet in de aflevering, is dat de start veel langer duurde dan gepland. We moesten allemaal meerdere thumbnailfoto’s maken. Wachten. Nog een keer. En ondertussen bouwden mijn zenuwen zich op. Ik begon te twijfelen aan de keuzes die ik had gemaakt voor mijn onderwerpen. Waren die wel sterk genoeg? Wel slim genoeg? Ik ben serieus, ik weet niet hoe vaak ik naar het toilet ben gelopen.

Maar toen we eindelijk mochten beginnen, viel er iets van me af.

Ik zat volledig in mijn eigen bubbel. Het ging snel, intuïtief, gefocust. Een uur lang bestond er alleen die schets. Toen Jake begon af te tellen en we moesten stoppen, stapte ik naar achteren en voelde ik opluchting. Ik was tevreden met wat er stond. Tegelijkertijd voelde mijn hoofd alsof het bijna uit elkaar knalde van alle spanning die ik had vastgehouden. Maar de kop was eraf.

En toen kwam de plottwist.

Tijdens de korte lunch kregen we te horen dat alles veranderde. Over tien minuten opnieuw starten, maar in plaats van mixed media, waarbij je alle materialen mag gebruiken die je wilt, kregen we één uur voor een dier in alleen acrylverf. Geen voorbereidingstijd, geen tijd meer voor een nieuwe strategie.

Ik weet nog dat ik dacht: oké… help.
En daarna: adem in, adem uit, kom maar op.

Tot mijn eigen verrassing bleef ik redelijk rustig. Niet omdat ik het perfect onder controle had, maar omdat ik wist dat paniek me niet verder zou brengen. Ik besloot bij mijn oorspronkelijke ontwerp te blijven, ook al was ik daar niet volledig verliefd op. Veranderen op zo’n korte tijd voelde riskanter dan vertrouwen op wat er al lag.

Zestig minuten voor een volledig schilderij is kort. Ik maakte met verdunde verf een achtergrond, rende naar buiten in de brandende Florida zon om het sneller te laten drogen, föhn erbij, snel schetsen en daarna zo goed mogelijk finetunen. Het was een sprint. Toen de tijd om was en ik me omdraaide, was ik eerlijk gezegd best tevreden. Ik keek om me heen en zag hoe verschillend iedereen reageerde op de verandering. Sommigen hadden iets ongelofelijks neergezet. Anderen worstelden zichtbaar met de plotselinge switch.

Onderweg naar huis besefte ik: dit was pas dag één. Wat een begin.

Die avond stond volledig in het teken van plannen maken voor dag twee. Zou de onderlaag van de pauw droog genoeg zijn? Hoe kon ik mijn tijd zo indelen dat ik op de laatste dag alleen nog highlights hoefde te zetten? Voor de tekenopdracht moest ik kiezen tussen een alligator of een krokodil en ik zat serieus te twijfelen of ze het zouden afkeuren als ik per ongeluk de verkeerde koos. Ik ben niet zo thuis in deze dieren, dus wat was überhaupt het verschil? Ga ik voor een close up of het hele dier? Wat is strategisch slim?

Vanaf dat moment draaide mijn hoofd overuren. Het voelde echt alsof het spel was begonnen. Niet alleen technisch, maar mentaal.

En om dat nu terug te zien, veilig thuis op de bank met een glas champagne, blijft bijzonder. Je ziet veertig minuten televisie. Maar daarachter zat zóveel meer.

Volgende week neem ik je mee in hoe dag twee en drie zich ontvouwden. Want geloof me, de druk werd alleen maar groter.

Liefs,

Ellis