De laatste challenges voordat het zo ver is en er 6 van de 12 deelnemers gaan afvallen.
Na de lage beoordeling van mijn cityscape bleef het lang onrustig in mijn hoofd. Ik bleef zoeken naar een reden. Lag het aan mijn kleurgebruik, mijn techniek, de compositie? Ik kon er niet precies de vinger op leggen. Maar de scores raakten me. Meer dan ik had verwacht. Het gevoel van niet goed genoeg zijn kwam ineens dichtbij. Een oud gevoel, ergens van vroeger, dat zich zonder aankondiging weer liet zien.
Die nacht sliep ik heel slecht. Mijn hoofd bleef doorgaan, gedachten bleven zich herhalen, en daardoor groeide de twijfel alleen maar verder.
De laatste olieverf challenge was het monsterportret.
Met portretten heb ik al zolang ik schilder een haat-liefdeverhouding. Soms ontstaan ze bijna vanzelf, alsof alles klopt zonder dat ik er veel moeite voor hoef te doen. En andere keren voelt het alsof ik er geen grip op krijg, hoe vaak ik ook opnieuw begin.
De ochtend van die challenge begon slecht. Na een slechte nacht werd ik wakker met twee vervelende berichten van het thuisfront, en die kwamen harder binnen dan ik had verwacht. Daar bovenop lag de druk die ik mezelf oplegde, omdat ik zo graag door wilde naar de top 6. Alles bij elkaar zorgde ervoor dat ik er, vlak voordat we moesten beginnen, mentaal even doorheen zat.
Alexiss had het in de gaten en gaf me een sour bomb, een extreem zuur snoepje dat ervoor zorgt dat je zenuwstelsel even een reset krijgt. Gelukkig hielp het een beetje, maar mijn concentratie was ver te zoeken. Ik zette mijn eerste ankerpunten op het doek, maar de verhoudingen klopten niet. Dus begon ik opnieuw. En nog een keer. En nog een keer.
De abstracte opdracht die daarna volgde bracht een ander soort energie. Het voelde vrijer, minder vastgezet. Al had ik nog nooit eerder op deze manier met inkt een abstract gemaakt, en misschien was dit niet het ideale moment om daarmee te experimenteren. Toch besloot ik het los te laten en me te focussen op het plezier in het maken. Juist dat gaf wat ruimte terug.
En toen kwam het moment waar we allemaal dagen naartoe hadden gewerkt:
de bekendmaking van de top 6.
Als ik eraan terugdenk, realiseer ik me dat ik eigenlijk niet veel meer weet van dat moment. De spanning nam het over. Ik weet nog dat ik bewust een plekje koos dichtbij mijn vriendinnen, Bri, Ellie B en Bianca. Dat gaf een klein gevoel van houvast, midden in alle onzekerheid.
Als vierde rolde Jake mijn schort naar beneden.
Wat een opluchting. Wat een spanning. Ik had het gehaald.
Maar die opluchting maakte bijna meteen plaats voor een ander besef. Er waren nog maar twee plekken over. En drie van mijn maatjes stonden daar nog.
Bri gaf me een felicitatie knuffel en ik zei tegen haar: ik zie je zo in de andere rij! Omdat ik zo ontzettend graag wilde dat ze samen met mij door zou gaan.
Toen Bri en ik elkaar in 2022 leerden kennen tijdens een apprenticeship in Georgia, werden we al snel goede vriendinnen. We zeiden toen tegen elkaar dat als we ooit de kans zouden krijgen om mee te doen aan The Outstanding Artist, we samen naar de finale zouden gaan. Dat we nu samen aan seizoen 4 deelnamen, was al heel bijzonder. Maar op het moment van de bekendmaking voelde het ineens kwetsbaar, omdat het niet meer vanzelfsprekend was dat we dit ook samen zouden afmaken.
Ik durfde haar niet aan te kijken toen Jake nummer zes ging bekendmaken. De spanning zat te hoog en mijn tranen zaten op de rand. Ik kon de spanning van de gezichten van de anderen aflezen en wist dat ik zou breken als ik iemand in de ogen zou aankijken.
Iedere deelnemer had zo ontzettend zijn best gedaan, alles gegeven, van huis weggegaan en zich kwetsbaar opgesteld. Iedereen verdiende het om door te gaan.
Maar er was nog maar plek voor één.
Wie wordt nummer zes?
De aflevering eindigde met to be continued…
En helaas laat dat antwoord nog even op zich wachten.
De komende afleveringen staan in het teken van de zeven deelnemers van wie nog niet duidelijk is of ze door zijn naar de volgende ronde. Pas op 11 mei gaan we verder met de nieuwe challenges voor de top 6.