De eerste scores bij The Outstanding Artist
Let op, deze blog bevat spoilers ;-)
Na de plottwist van dag één voelde ik al dat dit geen gewone competitie zou worden. Vanaf dat moment begon mijn hoofd langzaam meer uren te maken dan gebruikelijk.
De onderlaag van de pauw moest droog genoeg zijn voor de volgende laag. Had ik de juiste mix gebruikt? Hoe snel droogt verf hier eigenlijk in Florida? Thuis had ik namelijk ervaren dat het na een nacht nog niet droog was. En wat als het hier ook niet droog zou zijn?
Dag twee startte met drie uur voor de pauw.
Mijn doel: zo ver mogelijk afmaken, het liefst tot ongeveer 90%.
De basis had ik goed staan. De verhoudingen klopten vrijwel overal en dat gaf me echt vertrouwen. Ik vind deze techniek ontzettend leuk om te doen en ik had oprecht plezier in de opdracht. Na drie uur was ik dan ook meer dan tevreden met het resultaat, zeker omdat ik wist dat ik op de laatste dag de details nog kon aanbrengen.
Daarna volgde de alligator in houtskool. Twee uur.
Dat was even schakelen. Minder vertrouwen, want dit had ik vooraf niet geoefend. Een materiaal dat ik zelden gebruik en een onderwerp dat me eerlijk gezegd niet echt aanspreekt. In plaats van me te laten overweldigen door alle details had ik met mezelf afgesproken gewoon rustig te beginnen. Houd je aan je plan, dan komt het goed.
Goed kijken. Vergelijken. Meten. Verhoudingen controleren.
Toen de tijd om was, was ik eigenlijk best tevreden. Geen topper, maar zeker meer dan prima.
Strategisch plannen
Voor dag drie maakte ik opnieuw een plan. Vier uur freestyle, oftewel vier uur om alle drie de opdrachten verder af te ronden.
Het gaf me rust om die tijd strategisch in te delen. Vooraf uit te stippelen wat elk werk nog nodig had om tot een goed resultaat te komen. Het olieverfschilderij werd zwaarder meegewogen in de score, dus dat kreeg prioriteit. Daarna wilde ik de alligator naar ongeveer 90% brengen, zodat ik daar in ieder geval veilig mee zat.
En dan het acryl dier.
Tijdens de tussentijdse feedbackronde had ik het gevoel gekregen dat ik daar redelijk veilig zat. Maar juist met deze challenge had ik het meeste moeite. Mijn gekozen source voor het hert bleek achteraf niet sterk genoeg. Te weinig contrast en een vreemde houding van het dier.
Ik heb tot de laatste minuut geprobeerd het recht te trekken, maar dat lukte niet echt.
Het eerste moment van de waarheid
Na drie challenges kwamen de eerste scores.
Een ontzettend spannend moment. Waar kom je terecht? Klopt je eigen inschatting een beetje? Je probeert je hoofd koel te houden en jezelf voor te houden dat het nog maar het begin is. Maar ik ken mezelf. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan.
Jake begon met het opnoemen van de winnaars per challenge.
Tot mijn grote verbazing werd ik eerste bij de houtskool challenge. Wauw. Dat was een onverwachte overwinning, maar wel eentje waar ik ontzettend blij mee was. Zeker omdat ik me vooraf juist bij houtskool minder zeker voelde.
Daarna kregen we inzage in alle scores en zag ik dat mijn pauw als tweede was beoordeeld. Daar was ik ontzettend trots op. Tot op de dag van vandaag vind ik dat nog steeds een prachtig schilderij.
Mijn hert eindigde een stuk lager. Dat was even slikken.
Ik begreep de score wel, maar je hebt alles gegeven en hoopt natuurlijk op een goed resultaat. Dan blijft het lastig om te zien dat het lager wordt beoordeeld. De beoordelingen waren soms onverwacht en liepen behoorlijk uiteen. Dat maakte het onvoorspelbaar en ik merkte dat het de rest van de avond door mijn hoofd bleef spelen.
Achteraf gezien misschien onnodig. Het was pas het begin. Maar op dat moment zat ik er al zó in dat ik alles intens beleefde. De vermoeidheid. De spanning. De competitie.
Toen besefte ik: dit is niet alleen een creatieve uitdaging.
Dit is ook mentaal topsport.
De andere kant van competitie
De keerzijde van scores toekennen aan kunst is dat er altijd mensen heel blij zijn met hun beoordeling, maar ook mensen die op een plek eindigen die ze niet hadden verwacht.
En dat kan pijnlijk zijn.
We deelden met zeven vrouwen één huis. We aten samen, zaten bij het zwembad en deelden dezelfde passie. We hielpen elkaar met feedback op sources en probeerden elkaar te ondersteunen. In korte tijd ontstonden er hechte vriendschappen.
Maar waar sommige mensen bovenaan eindigen, eindigen anderen onderaan. En zien wat dat met iemand doet vond ik eerlijk gezegd best heftig om mee te maken. Want ook al weet je rationeel dat het een wedstrijd is en dat een cijfer niets zegt over hoe goed je bent als kunstenaar, het raakt je toch.
Wat ik me op dat moment nog niet volledig realiseerde, is hoeveel spanning en vermoeidheid invloed hebben op je hoofd. Je gaat dingen overdenken. Twijfelen aan keuzes waar je normaal volledig achter zou staan.
Op naar de volgende challenges, zorgen dat je je hoofd weer helder en scherp krijgt om er de volgende dag weer te staan.
Tot volgende week.
Liefs, Ellis